تو نه‌ای به برم
تهی شده‌ام
و سکوت قوت غالب این روزهای من است
مثل عزیز مرده‌ها پر از بهت‌م ... 



حالا هی از تو نوشتن بهانه است
نگاه کردنی‌ست هی به پشت سر
به راه‌های طی شده
به نزدیک‌های حالا دور
به کُنج‌های این سفر ...



یادم به خیر
وقتی که در یاد ِ تو بودم ...



تو بارانی که رفتی
و من کویری که تشنه‌ام
اما دریغ از یک دعای باران برای آمدن‌ت! ...



خورشید به دنبال تو آمد؛
روز رفتن‌ت ناگهان شب شد ...



آیا گریه کردن پشت سر مسافر شگون دارد؟
آیا تو که رفتی و هر لحظه انگار داری می‌روی
و هر روز انگار رفتن‌ت تازه‌ی تازه هست؛
مسافری؟!
آیا اگر مسافری
سفرت بازگشتی هم دارد؟
و یا این‌که بعد از تو باید
فاتحه‌ی این زندگی را بخوانم؟ ...



بادی نمی‌وزد
و موهای‍‌ت دیگر پریشان نیست
شانه گوشه‌ی تاق‌چه خاک می‌خورد
دستان من دور طره‌ای نمی‌پیچد
ریه‌هایم از عطر خالی‌ست
قلب‌م دیگر ناگهانی نمی‌تپد؛
در این اقیانوس آرام و بی‌موج
بی هیچ طوفان
آرام‌آرام غرق می‌شوم ...



تو آخرین مدافع شهر بودی
وقتی رفتی
دل‌م سقوط کرد ...



اتفاق بودن‌ت از دست من افتاد و شکست
دیرگاهی‌ست که دیگر اتفاق نمی‌افتد
بودن‌ت!
بودن‌ت را باید در جیب‌م می‌گذاشتم؛
در جیب پیراهن‌‌م
و دکمه‌ش را می‌بستم
تا این‌قدر آسان از دست‌م نیافتد و بشکند
اما حالا که نیستی
این همه خیال چه فایده؟
چز این‌که من به جیب پیراهن‌م که نگاه می‌کنم
دل‌م می‌گیرد ...



یک زمانی دفعتاً بر من نازل شدی
اما انگار پیامبری بازنشسته شده‌ام
که دیگر از تکه‌تکه آمدن‌ت خبری نیست ...