ابیات
سرخورده شده‌اند
از بی‌ردیفی؛
قافیه را باخته‌اند
حتی شبیه یک جملۀ ساده هم
نیستند
از بی‌وزنی
بر بادند
و تنها گاهی برای خودکشی
به سختی خود را به نقطه‌ای می‌رسانند
و تمام می‌شوند؛
باید بگویم که بعد از تو
حال اشعار خوب نیست
یادم هست وقت رفتن‌ت
دل‌خوشی ِ جهان
شعر بود ...



دیروز
خاطره‌ها را زیرورو می‌کردم
میان‌شان جنازه‌ام پیدا شد ... 



دنیا
بدون تو
ده‌کده‌ای کوچک است
که کدخدا ندارد ...



با کدام آب
می‌شود از دنیا
دست شست؟

شاید
باید
قرن‌ها بگریم
تا کاسه‌ای آب فراهم بیاید ...



تا ابد
در ازل چشم‌های‍‍‍‍‍‏‎ت
جا مانده‌ام ... 



دل‌م می‌خواهد
حمله کنی
ناگهان
و من
هیروشیمای تو باشم
با خاک یکسان ...



کاغذها در فراق‌ت سوخت
و من بعد از ویرانی ِ این میعادگاه
با یک مشت کلمه
آواره‌ام! ...



به احترام آمدن‌ت شعرها
دستپاچه
بی‌قافیه
پشت هم ردیف می‌شوند ...



امروز
کبوترهای مشهد
بال‌هایشان خاکی بود ...



برای دور شدن از تو
نخ‌م کوتاه بود و دل‌م پر از ترس
در مشت تو بودم
کمی که گذشت
زمزمه‌های باد مرا هوایی کرد
ترس‌م بر بلندای ارتفاعی پست ریخت
و نخی که کوتاه‌تر از آرزوهای دراز بود پاره شد
حالا مشت تو خالی‌ست
و من بادبادکی پر از حسرت پرواز میان دستان‌ت ...